Rozpoczynaj każdy dzień specjalnym powitaniem. Zgromadźcie się wszyscy w jednym miejscu. Wyciągnij przed siebie otwartą dłoń i poproś, by uczniowie położyli na niej po jednej dłoni (jak przed meczem) i rozpocznijcie dzień od okrzyku np. -Jeden za wszystkich -Wszyscy za jednego!! (Oczywiście musisz najpierw dokładnie je wytłumaczyć, by na pewno każdy je rozumiał). Albo: -Czy damy sobie dzisiaj radę? -Tak, damy radę (niczym z Boba Budowniczego).
BEREK CZARODZIEJ
Wybieramy jednego berka, dzieci, które złapie stają w dużym rozkroku. Można je uratować tylko przechodząc pod ich nogami, wtedy znowu wracają do gry. Warto na początku ustalić, że jeżeli dziecko przechodzi akurat pod drugim to nie może być złapane.
BEREK-GĄSIENICA
Wybieramy jednego berka, dziecko, które dotknie, łapie go za rękę. Teraz obaj złączeni są jednym berkiem gąsienicą (nie wolno się puszczać). Gdy złapią kolejne dziecko, dołącza się ono do nich i teraz już jako trójczłonowa gąsienica łapią kolejne dzieci itd.
BITWA NA ŚNIEŻKI
Naszykuj z dziećmi kulki z gazet- o kilka więcej niż jest dzieci. Przez środek sali poprowadź linię np. sznurek. Dzieci podziel na dwie równe grupy, tak by jedna stała po jednej stronie sznurka, a druga po drugiej. Rozdaj drużynom taką samą ilość kulek (możesz np. położyć je na podłodze). Na sygnał nauczyciela dzieci rozpoczynają bitwę. (Chodzi o to by po prostu przerzucać kulki z jednej strony na drugą, nie by w kogoś trafić.) Po kilku minutach nauczyciel ogłasza koniec rundy. Wygrywa drużyna, po której stronie znajduje się mniej kulek.
CIĄG SKOJARZEŃ
Siadamy w kole, nauczyciel podaje jakieś słowo np. "szkoła", następnie kolejne dziecko podaje swoje skojarzenie do usłyszanego słowa np. "dzwonek", następne dziecko w kole podaje skojarzenie do "dzwonka" np. kościół itd.
CIUCIUBABKA
Zabawę najlepiej przeprowadzić w miarę pustym i małym pomieszczeniu. Wybieramy jedno dziecko- ciuciubabkę, której zawiązujemy oczy. Ciuciubabka ma za zadanie złapać kogoś i dotykiem rozpoznać kto to jest.
DYRYGENT
Ustawiamy się w kole, od teraz jesteśmy orkiestrą. Jeden ochotnik wychodzi z klasy. My natomiast wyznaczamy dyrygenta spośród pozostałych, który będzie cały czas zmieniał ćwiczenia, wykonywane przez wszystkich stojących w kole. Następnie wołamy ochotnika, wchodzi on do koła i uważnie się wszystkim przygląda, próbując odgadnąć kto jest dyrygentem (kto zmienia ćwiczenia, na kogo spoglądają inne dzieci).
GŁUCHY TELEFON
Siadamy w kole, nauczyciel wymyśla jakieś słowo i szepcze je do ucha najbliżej siedzącego ucznia, który następnie przekazuje usłyszane słowo, kolejnej osobie itd. Ostatnia osoba z kręgu wypowiada słowo na głos, wtedy sprawdzamy, czy zgadza się ono ze słowem wyjściowym (nauczyciela).
GONI-PIŁKA
Siadamy w kole (można także stać) podajemy dwóm dzieciom piłkę, siedzącym na przeciw siebie. Zabawa polega na przekazywaniu sobie piłki z ręki do ręki, tak, aby jedna piłka nie dogoniła drugiej. Zabawę można utrudnić np. przez podawanie piłki za plecami, pod nogami, nad głowami.
JAK MAM NA IMIĘ?
Dzielimy klasę na dwie grupy, obie stają pomiędzy kocem, trzymanym przez dwóch nauczycieli za dwa rogi, tak by drużyny się nie widziały nawzajem. Na sygnał jedno dziecko z każdej grupy kuca na samym przedzie grupy, tuż przed kocem. Na raz, dwa, trzy koc zostaje spuszczony przez nauczycielki. Dzieci (te wcześniej wybrane, które teraz znajdują się najbliżej koca, z każdej ze stron) mają za zadanie jak najszybciej wypowiedzieć imiona kolegi/koleżanki z naprzeciwka.
KALAMBURY
Wcześniej przygotowujemy karteczki z rysunkami bądź napisami np. zwierząt, postaci z bajek lub po prostu jakichś przedmiotów. Pierwszy ochotnik losuje karteczkę i bez słów próbuje przedstawić to, co wylosował. A reszta klasy zgaduje. Po odgadnięciu następuje zmiana i kolejne dziecko losuje karteczkę.
KTO, TAK JAK JA...
Ustawiamy
w kręgu krzesła- o jedno mniej niż jest wszystkich. Następnie dzieci siadają na
krzesłach, a nauczyciel rozpoczyna zabawę stojąc w środku mówi: Kto tak jak ja np.
ma dziś spódniczkę? Dzieci w spódniczkach wstają. Zadaniem wszystkich stojących
jest zająć jakieś miejsce- inne niż te, na którym ostatnio się siedziało.
Osoba, która nie zdążyła nigdzie usiąść dalej prowadzi zabawę pytaniem: Kto tak
jak ja… Pytania mogą dotyczyć ubioru, zainteresowań, ma głoskę K w imieniu itd.
LUSTRO
Dobieramy się w pary lub mało liczne grupy. Z każdej pary/grupy wybieramy jedną osobę, która pokazuje różne czynności, ćwiczenia, postawy... pozostali natomiast zamieniają się w lustro i starają się naśladować wybraną osobę. Po paru minutach następuje zmiana "wybrańca".
MARCHEWKI
Wybieramy jedną osobę, która zostaje ogrodnikiem. Pozostałe dzieci kładą się na brzuchu i mocno łapią "pod łokcie". Zadaniem ogrodnika jest wyciągnięcie wszystkich marchewek (ciągnąc za nogi usiłuje rozłączyć jakieś dziecko z resztą). Dziecko, które zostało wyciągnięte staje się kolejnym ogrodnikiem, natomiast pozostałe dzieci na powrót łapią się tworząc mocny "łańcuch".
MURARZ
Zaznaczamy prostą linię ok 5-6 metrów i wybieramy murarza, który może poruszać się tylko wzdłuż niej. Pozostałe dzieci ustawiają się po jednej ze stron (wszystkie po tej samej), a następnie na sygnał nauczyciela np. klaśnięcie wszyscy przebiegają przez linię murarza na drugą stronę. Te dzieci, które murarz dotknie zamieniają się w cegiełki i siadają po turecku po jednej ze stron na linii murarza (zmniejszając w ten sposób obszar do przebiegania).
NA OPAK
Nauczyciel wydaje różne polecania, natomiast dzieci mają za zadanie robić wszystko na opak. Np. siadajcie- stoją, cisza- krzyczą, nie kładźcie się- kładą się, wstawajcie- nie wstają itd.
ODBIJANIEC
Cała klasa tak odbija między sobą balona, aby nie spadł na ziemię. W kolejnych rundach możemy zwiększać ilość balonów. Mierz czas i zapisuj rekordy klasy.
ROZGRZEWKA
Stajemy w kole, jedna osoba wchodzi do środka i pokazuje jakieś ćwiczenie np. podskoki, skłony, wymachiwanie rękoma... pozostałe dzieci natomiast powtarzają. Po chwili następuje zmiana dziecka i ćwiczenia.
TANIEC GRANICZNY
Puszczamy muzykę, cała klasa jest miejscem do tańczenia. Po "minucie" wyłączamy muzykę i tworzymy pierwszą granicę, której nie wolno nikomu przekraczać (zaznaczamy ją sznurkiem albo taśmą). I z powrotem włączamy muzykę, pozwalając na swobodne tańcowanie. Następnie przesuwamy wcześniej ustaloną granicę, tak by miejsca do poruszania się było coraz mniej. itd. itd. Aż w końcu dzieci będą musiały poradzić sobie stojąc stłoczone na jednej nodze.
TOR PRZESZKÓD
Dzieci dobierają się w pary. Klasę zamieniamy w mały tor przeszkód, z początku bardzo prosty np. ustawiamy dwa krzesła na środku drogi, potem dokładamy ławkę, tornister, kubeł na śmieci, rozsypane klucze, bluzę itd. Jedna osoba z pary zamyka oczy (można zawiązać chustką), druga natomiast ma za zadanie bezpiecznie przeprowadzić ją przez cały tor przeszkód. Gdy bawicie się w to pierwszy raz dzieci mogą trzymać się za ręce, następnym razem mogą spróbować prowadzić się tylko do siebie mówiąc, bez utrzymywania kontaktu cielesnego. Zabawę można zwieńczyć przebyciem toru przez nauczyciela, prowadzonego przez całą klasę.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz